departure: 11:40 Wednesday night, Toronto International Airport
When our Cathay Pacific plane took off with 90% or more Oriental passengers, I found it hard to believe we were still in Canada.
The first leg of the journey was to Anchorage, Alaska, USA. It was a nice 6 hour plus flight.
After an excellent dinner (I should have asked for wine, but I got one offered after the meal anyway), the lights were dimmed, and the plane got quiet, including all the little ones on board. The staff was extremely helpful to families with babies and toddlers.
Anchorage was a flop. There was a shimmer of light near the horizon, and we saw a stuffed junior polar bear in the airport. For the rest it was at least an hour of line-ups; finally to be humiliated by USA officials who fingerprinted some and threatened others. As Canadians we received fairly little attention.
departure: 3:30 Thursday morning, Anchorage, Alaska
The next leg was long. So far we had 2 hours at Pearson, 6.5 hours flight, and 1.5 hours at Anchorage. Now we had a 10.5 hour flight to Hong Kong. We were served a simple breakfast, and shortly thereafter the lights went out again.
The entertainment package was good. Quality headsets were given free of charge; there were numerous TV/Video channels and radio channels as well as video games available. We actually managed to get quite a bit of sleep, so we felt fairly fit when we arrived early on the Friday morning (7 p.m. Thursday evening in Hamilton).
Hong Kong has a beautiful airport, and because it offers free wireless internet to passengers, we mailed our kids a short message.
departure: 10:30 Friday morning, Hong Kong airport
After a fairly long line-up (at a counter combining four different airline companies), we are checked in for our last leg: half an hour or so inland to the 10 million people city of Guangzhou.
The weather patterns were amazing. From one moment to the next visibility could be reduced tremendously because of low-flying clouds. Above these we saw three other layers of clouds. Yet, every now and then we could peek through to an amazing new old world: We had arrived at the Middle Kingdom!
The Chinese officials were very professional without a hint of harassment.
As soon as we went through the doors, Marioka noticed Heather with a sign: “Aize and Maria”.
During the hour-long drive over toll roads to the campus, we were both amazed, not knowing what to focus on. I wanted to read every sign to find some characters that I would recognize.
We were quite happy with our new little home. Soon the suitcases were unpacked and closets filled. We deep-snoozed for about two hours, after which I forced Marioka to get up. We looked at our pictures on the laptop and managed to keep our eyes open for anuzzer hour orzzzzzzz...
Reis door de Nacht
vertrek: 11:40 woensdagavond in Toronto
We vlogen met Cathay Pacific Airlines. Meer dan 90% van de passagiers op onze vlucht was Aziatisch, dus ik kon me haast niet voorstellen bij ons vertrek dat we nog steeds in Canada waren.
We kregen een hoofdtelefoon, deken, tandenborstel met tandpasta, sokken (!), en daarna een uitstekende maaltijd met wijn achteraf. Daarna werd de kabine verduisterd en werd het stil. We wisten dat er veel kleine kinderen aan boord waren, maar daar werd uitstekend voor gezorgd.
De eerste etappe was naar Anchorage, Alaska. Nou daar was niet veel te zien. Het was al te laat in het jaar voor de middernachtzon, maar ze hadden voor het idee toch maar een opgezette jonge ijsbeer in de wachtkamer gezet. We hebben trouwens niet lang in de wachtkamer gezeten.
We zouden een uur in Anchorage blijven, en we hebben vrijwel een uur met z’n allen in de rij gestaan. Omdat we op Amerikaans grondgebied waren, moesten we allemaal doordringend gecontroleerd worden. Wij vonden het allemaal maar een beetje uitsloverig, en ik dacht dat het jammer was dat de Russen er niet meer zaten.
vertrek: half vier, donderdagmorgen vanuit Anchorage, Alaska
De volgende etappe was het langst. We hadden dus al 2 uren in Toronto doorgebracht (plus een uur rijden vooraf), 6.5 uren vlucht, en 1.5 uur in Alaska. Nu moesten we nog even 10.5 uren vliegen naar Hong Kong. Na een eenvoudig ontbijt gingen de lichten weer uit en werd het stil. Je hoefde uiteraard niet te slapen. Iedereen had zijn persoonlijke TV en ruime keuze in stations of videospelen of muziekprogramma’s, inclusief twee klassieke kanalen.
Eigenlijk lukte het vrij goed om te slapen; we voelden ons dus tamelijk fit toen we tegen 7 uur op vrijdagmorgen (thuis was het 12 uren vroeger!) op het mooie vliegveld van Hong Kong zaten. Ze boden zelfs gratis wireless internet aan voor de passagiers, dus we konden de kinderen nog even mailen.
vertrek: half elf ‘smorgens van Hong Kong.
Na een vrij lange tijd in de rij te staan, waren we ingeboekt voor de laatste etappe: een half uurtje naar de tien-miljoenen-stad Guangzhou.
We moesten toen nog een paar uren wachten. De weerspatronen waren buitengewoon; soms kon je enorme wolkenkrabbers, bergen en de oceaan zien; tien minuten later regende het en zag je niks meer.
Toen we weer stegen, gingen we weer door vier wolkenlagen. Zo nu en dan konden we toch nog door een gat naar beneden kijken; daar lag China- het Midden Koninkrijk!
De Chinese beambten waren efficient en maakten geen problemen.
Bij de uitgang zag Marjoke Heather al staan met een bord met “Aize and Maria”.
Onderweg naar onze wijk zaten we onze ogen uit te kijken. Vaak betrapte ik me erop om alle Chinese borden en tekens te scannen om maar te zien of ik al wat karakters herkende van mijn voorstudie.
We waren best tevreden met ons flatje, en al gauw waren de koffers uitgepakt. Het middagdutje was langer dan normaal. Na twee uren maakte ik Marjoke wakker. We bekeken onze foto’s en we aten en dronken wat. Het lukte waarempel om onze ogen open te houden voor een uurdje of zzzzzzz....
