It is China Week, and we have holidays! Monday especially was a day of celebration, so we got the “Tokyo treatment” at Tiyu Xilu metro station. At least you could not fall over if you could not reach a metal post or bar to hang on to.
Anyway, we formed a motley crew as (red-haired) Andrew Kuiper, (Harry Potter look alike) Jesse, and (white haired “parents”) Marioka and (Einstein-look-alike) Aize spent the day in gigapolis Guangzhou.
We first battled the masses at the Bookcenter to get a character-dictionary for Andrew. Outside I glanced somewhat interested at a street vendor, selling worldmaps with America pushed to the margins. I ended up bargaining for an English-language wallmap of China. The “no-English” youngster showed me 80 ($12) on his cellphone, but in the store they sold for half the price. I did not really want to carry a rolled-up map around all day, but at the end he did accept my final offer at $3, so I ended up with my second China wallmap.
Next stop: Yide Lu (One Virtue Street). According to Andrew, the one virtue here is “making money”. This district is known for its toy market (hundreds of stores with pens, decorations, Chinese lanterns, key rings, flags, costumes, masks, etc.) and its exotic foods market. Marioka found a shawl in her favorite colors, and I tried to bargain a Chinese flag down. Next, we went in search of real coffee. Eventually we found a pound of Arabian blend coffee from Vietnam. Jesse later bought coffee beans and a hand grinder.
After our coffee hunt was successful, we stared at the roasts, dried fish and other seafood, and other exotica. For lunch we ate dumplings (Qiao-zi) and micro-pancakes. At one shop we finally found Dutch cheese: a whole wheel of Gouda cheese, made in Drachten! Wow, that’s my home town in Holland, where my parents live and my grandparents were buried. There was no haggling over the price of cheese, and 4.5 kilogram was too much for our fridge, Marioka decided. Further down the street we bought a 1.8 kg Edam ball, also from Kroon BV in Drachten. Wow, we now eat real cheese for breakfast!
We stopped to take some pictures at the majestic, yet sober Roman Catholic cathedral of Guangzhou, in the middle of the exotic food shopping street. Apparently, it draws a crowd for Sunday mass. Our colleague Dominique from the Philippines plays music in its services. He is a fine fellow.
We had agreed with two female colleagues, who have joined our “group” to meet them at the Italian restaurant for its famous buffet that night. As we had some time to spend, we walked to historic Shamian Island, where we (again) drank BC Blenz coffee. Apparently many baby-adopters from the west come here, so many shops have baby clothes on display by their doors. I found the best music/DVD store to date, with an impressive collection of classical DVDs. I finally decided on a “Swinging Bach” DVD (concert in Germany) with 22 numbers from full concert to brass and jazz to King’s Singers; a beautiful album for five dollars. We have enjoyed it!
The Italian restaurant is near the Garden Hotel area; it is Guangzhou’s expat centre. Many other non-Chinese (like Nigerian businessmen) wander around here, and at one time I even thought I saw someone taller than 6’5”.
The pizza and lasagna were below standard and the onion soup was cold; the rest was actually good (and it was buffet). It was including all drinks, but very expensive: twelve dollars per person. Anyway, we had a good time together: two Dutch Canadians, a Dutch-American, another American, another Canadian, a German, a South African, and his Chinese wife.
Tuesday night: supper at the home of our Chinese friends, right next to the Pearl River.
Pictures include: a nightly stroll along the Pearl, and: feasting on chicken feet!
Thursday we had planned to spend the day with our Daliang “Family”, but somehow that did not work out. So, we talked to Andrew and decided to visit nearby DaFuShan (Granddaddy) Forest Park. On Google Earth I had discovered this area, which is right between BiGui Yuan (Country Garden) and Clifford Estates. It seemed like a nice park. Andrew was all in favor.
So, we took the shuttle bus to the front gate, and as usual taxi drivers immediately approached us. We agreed on a generous fare of 3 dollars, and we were dropped off at the north gate bicycle rentals. Of course it was holidays, and it was already crowded. The best (and tallest) bicycles were already rented out, but eventually we figured out the system: 15 dollars deposit and a daily rental fee of $0.80 per bicycle.
Well, the bikes were tiny, the roadway crowded, the path steep at times, and the brakes unreliable, but we had fun. Two times we walked around for a while, and we discovered that the narrow paths were not well traveled, despite the crowded pavement. At the yacht rental (actually paddleboats) we had a drink or ice cream, before we pedaled back to the north gate. We got our own bills back (numbers were recorded on slip), and we paid our dues.
Across the street, Andrew got ripped off buying a cooked sweet potato; we did not buy sugar cane for munching on. We walked through a shopping street and bought some tea at one of the many tea shoppes. Actually, Andrew and Marioka drank cold coconut milk, while I had cold but invigorating sweetwood tea. Across the road we actually found a real coffee place, selling beans, grinders, and even green beans (but we have not seen a popcorn popper to roast them like we do at (the other) home.)
It took a little while to find a taxi to bring us to the east gate of BiGui Yuan. Since we had not eaten much, while we used quite some cycling energy, we decided to have an early supper in SanGui town. It had been a while ago that we visited the desert place, so we all agreed to go there. Well, we feasted on Indonesian food, like nasi goreng, sateh, lumpia, local Pearl River beer, and ice cream with pineapple; we probably spent some seven dollars together (Andrew paid the bill). After a bit of shopping (DVD for $1.50, Brandy for $1.75 and ice wine for future celebration at $3), we went home. It was time for a shower and a nap. We spent the night reading missionary stories about the Lisu tribe in Yunnan province (which we hope to visit in February).
------------------------------------------------------------------11/12 Avonturen in onze Chinese Vakantieweek (dubbeleditie!)
De overheid had besloten dat afgelopen zondag geen zondag zou zijn, vandaar dat schoelen en banken open waren terwijl het openbaar vervoer op het normale (gereduceerde) werkdagschema reed. Voor de rest van de week, echter, waren scholen en banken dicht.
Het is dus vakantie en China, en dus ook voor ons! Maandag vooral schijnt het een nationale vakantiedag geweest te zijn; het was overal smoordruk, en bij Tiyu Xilu werden we de metro ingedrukt zodat er meer in de wagen zouden passen. In elk geval kon je niet omvallen in de trein, ook al kon je geen paal of stang bereiken.
We leken wel een circus stel, vond Marjoke. Mijn haar begint weer te krullen, dus dan noemen ze me Einstein. Kollega Jesse was er ook bij, en die lijkt op Harry Potter. Ze dachten dat Andrew en Jesse onze zoons waren… Nou ja, we beleefden weer heel wat in de multi-miljoenenstad Gfuangzhou!
Andrew wilde graag een katrakterwoordenboek kopen zoals ik in Hamilton had gekocht (en hier in de winkel had zien staan). Weer buiten gekomen keek ik iets te geinteresseerd naar wandkaartenverkopers. (Het leek me wel leuk om een wereldkaart te hebben die Amerika in een uithoek drukt.) Ik werd dus gelijk achtervolgd door een jeugdige verkoper die geen woord Engrels kende (behalve wellicht “Hello!”) Hij vroeg 10 Euro voor de China wandkaart, maar in de winkel lagen ze voor de helft van de prijs. Uiteindelijk bood ik 2.5 Euro, en dat werd geaccepteerd, dus liep ik de hele dag met een opgerolde kaart in de hand.
Daarna gingen we naar YideLu (straat van een deugd). Volgens Andrew is “geld maken” de enige deugd in deze straat. De straat is bekend om zijn speelgoedmarkt en exotisch voedselmarkt. De eerste heeft honderden winkeltjes met pennen, sleutelhangers, slingers, lampionnen, vlaggen, en balonnen. De andere heeft bizarre etenswaren uit de oceanen en verre landen.
We zochten eerst om echte koffie. Na enig zoeken vonden we een pond Arabische melange uit Vietnam. Later vonden we koffiebonen in allerlei soorten en koffiemolentjes.
Nadat we geslaagd waren in de koffiejacht keken we uit naar Nederlandse kaas, en waarempel we vonden Goudse en Edamse kaas uit het verre Friesland: kaas gemaakt in Drachten! Over de prijs van kaas viel niet te twisten; de 4.5 kilo Goudse pastte volgens Marjoke niet in de koelkast, dus we kochten een Edammertje. Voor Canadese begrippen vonden we 5.5 Euro per kilo niet te duur! Nu hebben we echte kaas voor ons ontbijt!
Na de kaaskoop kwamen we langs de RK kathedraal. Volgens ons pas gekochte fotoboekje van Guangzhou is dit her grootste twee-torenige stenen gotische gebouw (zeg maar kathdraal) in China. Onze fijne kollega Dominique (uit de Philippijnen) speelt er ‘szondags muziek.
We hadden met twee kollega’s (die net bij onze “zondagsgroep” kwamen afgesproken om samen uit eten te gaan bij een luxe Italiaans restaurant. Omdat we nog wat tijd over hadden heb ik onze vrienden Shamian Eiland maar even laten zien. Het schijnt dat baby-adopterende buitenlanders hier vaak een aantal dagen (moeten) verblijven als onderdeel van de adoptieprocedure. daarom zie je overal babykleertjes buitren hangen bij de winkeltjes. Meestal werden we begroet met “Hello” en een uitnodiging de winkel verder te bekijken. Ik zei dan maar dat ze mijn maat niet hadden. (Ergens anders op de markt bleken ze wel mijn maat te hebben; de verkoopster hireld triomfantelijk een XXL Adidas broek omhoog- vorr zes dollars, ik had hem eigenlijk moeten kopen. Op Shamian hebben we weer Canadese koffie gedronken, en ik heb een goede CD, DVD zaak gevoden met een uitstekende selektie van klassieke DVDs. Uiteindelijk besloot ik tot de koop van een Swinging Bach concert in Leipzig. Een fantastische DVd voor ongeveer vier Euros.
Het Italiaanse restaurant is dichtbij het Garden Hotel; een kolos in het hart van het buitenlandse handelscentrum van Guangzhou. Er liepen veel buitenlanders hier, en een keer dacht ik toch eindelijk iemand even lang als ik gevonden te hebben.
Behalve de pizza en lasagna was het eten goed. Bier, wijn en/of koffie waren bij de prijs inbegrepen van het buffet. Voor 10 euro was het toch wel een dure aangelegenheid! Maar ja, het was gezellig met een echt internationaal gezelschap. Er was zelfs een Zuid-Afrikaanse kleuterleider bij!
Dinsdagavond: uit eten bij Roos. Ze woont in de weekends bij haar man vlakbij de Parelrivier in Guangzhou. Voor het eerst echte kippepootjes gegeten!
Donderdag hadden we gepland om met onze Dalianse Familie er een dag uit te gaan, maar dat ging om een-of-andere reden niet door. Met Andree Jan Kuiper besloten we toen naar de DaFu Shan (Grootvader Berg) te gaan. Wellicht konden we daar fietsen huren. Op Google Earth had ik dat park al gevonden tussen Coutry Garden en Clifford Estates. Het leek wel een mooi natuurgebied.
Met de taxi waren we er al snel, maar er was niet veel keus over in fietsen, want het was smoordruk! Voor de fietsen moesten we elk 12 Euro neertellen als waarborg en later twee kwartjes huur betalen.
Nou ja, de fietsjes waren klein (ik had een mande voorop waar de gebroken voorrem in lag), en het landschap heuvelachtig, maar we hadden toch veel lol. Twee keer gingen we van het brede pad, en dan waren we weer verbaasd hoe weinig mensen het smalle pad verkiezen. De meesten houden zich aan de brede weg, terwijl ze niet (willen) weten wat ze missen. De jachthaven bleek een steiger met waterfietsverhuur te zijn. Daar hebben we maar iets gedronken. Tetug bij “af” kregen we onze eigen bankbiljetten terig en betaalden we de huur.
We staken de weg over naar een winkelstraat. Op de hoek verhuurden ze meer fietsen; anderen verkochten suikerstokken of gekkokte zoete aardappels. Andree kocht een aardappel als snack. Bij een van de vele theewinkeltjes stopten we. Andree en Marjoke namen koude kokosmelk; ik had koude zoethout thee. Terug langs de overkant vonden we zelfs een koffiewinkel met ca;ppucinoapparaten, koffiebonen (geroosterd en groen!) en molentjes. We hebben nog geen popcorn apparaat gezien zodat we zelf onze bonen kunnen roosteren (zoals we dat in Hamilton doen).
Na enig wachten vonden we een Guangzhou taxi die ons vlot terug bracht naar BiGuiYuan. We besloten om maar weer eens uit eten te gaan; bij het vtoetjesparadijs in SanGui. We ontdekten dat ze daar Indonesische gerechten heben! We hebben dus gesmuld van nasi gorenh, kip- en biefsateh, loempia, en bier en ijs met vruchten. Dat was dus vijf euro voor drie mensen!
Na die tijd nog wat gewinkeld; DVd voor een Euro, een fles brandewijn voor anderhalve Euro en ijswijn voor iets meer dan twee Euro! Ik weet niet of we tot Marjoke’s verjaardag wachten…