Another Big City Trip / Weer eens naar de grote stad! (Marjoke)

Yesterday we again took the bus to Guangzhou.

We wanted to see Shamian Island. It is close to down town Guangzhou and was not much more than a sandbank in the Pearl River when it was after the Opium Wars given as concession to foreigners to set up their warehouses.

---

Gisteren gingen we er maar weer eens op uit. Ik voel me wel eens een beetje opgesloten op ons flatje! We zouden naar Shamian eiland gaan, net ten westen van de Guangzhou binnenstad. Na de opium oorlog werd dit land (een zandbank in de rivier) gegeven aan buitenlanders om daar hun handelswaar op te slaan.

It has a bit of a European flavor with two church buildings on it: A British one on the one side and a French R.C. Church on the other side of the island. Both relatively small churches were built in the second half of the 19^th century. There are also many other older colonial style buildings, many of them have now been renovated and made into restaurants and such. Traffic is restricted and there are parks. You can stroll on the quay and imagine your self in Rotterdam. (I like the many rivers here. We live in the Pearl River delta). It makes me feel at home as a born Rotterdammer)

---

Het gebied doet Europees aan. Er zijn ook twee kerkgebouwen. Dezen werden gebouwd tussen 1850 en 1900. Veel andere fraaie gebouwen met kleine ruitjes zijn gerestaureerd en huisvesten nu restaurants enz. Het autoverkeer wordt bewust beperkt en er is veel groen. Veel Chinezen komen hier graag om te wandelen, tennissen, of bruisfoto's te laten maken; we zagen wel vier stellen. In het midden van Shamian eiland is er een groene strook. Daar staan fraaie oude bomen van het soort Ficus microcarpa; in Nederland is het een populaire bonsaiboom. Je kunt ook lekker langs de rivierkade lopen; als oud-Rotterdamse spreekt dat me echt aan. Het is hier ook een grote rivierengebied: de Parel Rivier delta!

Lots of benches to sit on and look over the water, but none empty. Some ladies make their seat in the grass by sitting on newspaper. Little groups of middle-aged Chinese tourists play games with something like a combination of a hacky sack and a birdie. It is played with the heels to keep it in the air. Even ladies in skirts play along.

---

Er stonden veel bankjes langs de kant, maar ze werden allemaal gebruikt. Er zaten ook enkele dames op krantepapier in het gras. Kleine groepen speelden “hakkezak”, of hoe dat maar bij jullie heet: je schopt een soort bonenzakje (hier met pluim) de lucht in, en de anderen moeten hem dan in de lucht proberen te houden. Ouderen en vrouwen in rokken deden er ook aan mee.

We also treated ourselves to a Canadian cup of coffee. Blenz has a coffee shop here.

(Here we learned something about Canada. You guessed, we are no British Columbians!) There is also a Starbucks' close by.

---

We hebben onszelf maar eens getrakteerd op echte koffie bij Blenz. We wisten eigenlijk niet dat Blenz een Canadees horeca bedrijf is.

In the middle of the island there is mostly park between houses with lots of trees and people playing badminton or sitting around or having wedding pictures taken. We came across four of such couples. The trees are beautiful. Most were Ficus microcarpa, with long roots on the sides intermingling with the trunk. (Fortunately they had a sign with the name on it, because we have yet to find a tree and shrub flora.)

There were also some touristy little stores. We asked for some picture postcard and yes, the lady had some. They looked somewhat old; we had to practice our first haggling game since western people trigger the price to be at least twice as much. At another table a guy was making ink pictures mainly with his nails (flat part) and hand. We enjoyed our stay there and maybe we will even get back on a Sunday to hear an English “message”.

---

Het was natuurlijk ook een beetje toeristisch, maar dat brengt ook interessante folklore in het publiek. We zagen een kraampje met kalebas- en bamboefluiten; heel mooi. Misschien gaan we in oktober naar Yunnan, waar ze gemaakt en gebruikt worden door minderheidsgroepen. Ok was er een knul die met nagels en vingers inkt gebruikte voor fraaie landschap-taferelen. We werden regelmatig aangesproken om binnen te komen; hier werd vrij veel Engels gesproken. Marjoke vroeg om ansichtkaarten, want die zie je hier nergens. Oh, ja, kom maar binnen, zei het vrouwtje. Ze had inderdaad pakjes met al wat vergeelde kaarten. Ze wilde 6 Euro voor een mapje van tien, maar dat vonden we belachelijk duur. Ze deed heel moeilijk, maar uiteindelijk mochten we het toch ook wel voor 2.50 Euro hebben…

Och, wellicht komen we nog wel eens op Shamian Eiland; misschien zelfs voor een (Engelstalige) preek.

Baby Steps / Met Vallen en Opstaan

When you are exploring new worlds, this has a rejuvenating effect, for you must relearn so many things you previously took for granted. You have crowds of people surrounding you, but their chatter are perceived like foreign chatter. In little baby steps we learn to recognize a few expressions and characters, but so much remains shrouded in mystery. It has something invigorating, yet -at times- unsettling. And you are bound to make mistakes, even blunders.

Heather Liang is the assistant of the school's foreign affairs office. She told us I needed a passbook (bank) account beside the account we just opened the previous day. To help us, she wrote in Chinese characters something like, “please help this teacher to open passbook account”. Yet, we also had to travel to the big city to get money from our (Canadian) account as the full year's fee for our d.s.l. internet connection had to paid up front.

Well, we got on the right bus, we got off at the right spot, we even managed to take the metro. After walking around for an hour, trying to find a MC affiliated bank with ATM, we found three of them in a row. When we arrived back at the bus stop (across the street), we did not know exactly where our bus would come or at what time. Every minute a bus stopped, but it could be anywhere along a 100-metre-plus strip of sidewalk, and our bus had no sign. Heather had been afraid we might not find our way back, so she wrote our full address (in Chinese characters) to show in case of need.

So, after observing this flow of buses, I decided to ask a senior guard. I showed him the Chinese characters. He indicated I was wrong. He took the time to walk with me for half a block and then into an open building. At least fifty people were waiting there; perhaps it was a waiting room and ticket purchase place! He went to the wicket and demanded service for the hapless strangers. I tried to communicate we did not need tickets. And then it dawned on me: it was a bank! OOPS!

The worst was not that I had lost face, but I had made this helpful senior lose face. I tried to remember what sorry was in Chinese.

Five minutes before the bus came, he sent a junior colleague to show us where we had to stand. We got on the right bus and even recognized a colleague on board.

The community shuttle buses are usually full, so many have to stand. This is not easy for tall people, for the ceiling is too low to stand up straight. It's I believe not good for my bad back.

Yet, even if you have a seat, especially in the back, the bumps can be rough. There are speed bumps and there is the river dike. Some bus drivers just keep going full speed. I learned quick: as soon as there is a bad bump and I am lifted from my seat, I tense my leg muscles and push against the seat's back. At the river dike, however, there was a sick snapping sound from my seat after the bump. My back was OK, but the seat felt a bit loose. I looked down and noticed that the front rivets or bolts were pulled out of the floor! If I knew how to communicate this clearly in Cantonese to our bus driver, I probably would have done so. Sorry.

Our little corner store sells all kinds of stuff. I like the cold beer; 40 cents for a double-sized bottle. I also like the peanuts-in-shell. Last week I discovered they even have a nicely flavored kind, kind of a BBQ-flavored peanut-in-the-shell. They sell it bulk, by weight. I asked them yesterday; a 5 kg bag would cost about 7 dollars.

We often buy some fresh veggies there and eggs. I noticed they also had bluish eggs. They looked like duck eggs, so yesterday I suggested to Marioka we should try those. When she opened one, it appeared to be a bad one: it was a dark, bloody gelly mess. When she dumped it in the bowl, we saw it was a birdy embryo: it could have been a duckling. I decided I would not eat it. Apparently, bird embryos is a delicacy in The Philippines.

When we ate at the cheap restaurant a Chinese guy at our table ordered and ate songbird eggs as snack. No wonder that, in spite of all the lush plant growth, there is no abundant bird life here!

I did not even eat the bird, but this morning I had the runs…

-------------------------------------

Als je nieuwe oorden ontdekt, heeft dat een verjongend effect want je moet veel dingen (die voorheen allemaal routine waren) opnieuw leren. Je hebt massa's mensen om je heen, maar al hun gezellig geklets klinkt maar vreemd en zonder inhoud. Zo moeten we weer baby stapjes nemen om een paar klanken en tekens te herkennen, terwijl het meeste nog in een diep mysterie verneveld ligt. Dit is enerverend maar toch ook wel eens benauwend. En je maakt natuurlijk fouten.

Heather Liang is de secretaresse op de “Foreign Affairs” afdeling van onze school. Ze legde uit dat we weer naar de bank moesten; dit keer voor een rekening met een spaarboekje voor de Internet knul. Om ons te helpen schreef Heather in Chinese karakters zo iets van “Help deze mensen a.u.b. aan een rekening-met-spaarboekje”. We moesten eerst ook nog naar de grote stad om geld uit de automaat te trekken om zo voor een heel jaar adsl te betalen. Het lukte ons om de juiste bus te nemen en de goede metro haltes te viden. Daar hebben we een uur lang rondgezwalkt om de juiste bank te vinden; daarna zagen we wel drie goede bankautomaten!

Maar ja, toen we weer terug waren bij de bushalte werd het moeilijker. Waar precies zou de bus stoppen en hoe laat?

Elke minuut stopte er wel een bus, maar onze bus kon overal wel stoppen over een stoeplengte van meer dan 100 m., en er was nergens een bord in Engels of Chinees voor onze halte. Heather was al bang geweest dat we de bus niet terug konden vinden, dus ze had het volledige adres voor ons opgeschreven in Chinese tekens.

Dus, nadat we een poosje zo hadden staan kijken, waagde ik het er maar op om een ouder kereltje in uniform te benaderen. Ik liet hem dus de Chinese tekens zien, maar het baasje schudde zijn hoofd. Hij liep voorop voor zo'n 100 meter naar een open gebouwtje. Daar zaten ruim vijftig mensen keurig op stoelen te wachten bij een loket. Dus ik dacht: wachtkamer met kaartverkoop voor de bussen! Het mannetje stapte direkt op het loket af en vroeg hen om ons verder te helpen. En ik stond maar te gebaren dat we geen kaartje nodig hadden, totdat ik begreep dat het wel eens een bank kon zijn… OEPS!

Het is heel erg om iemand zijn “gezicht te laten verliezen”. Hoe zei je ook maar weer “Sorry” in het Chinees?

Vijf minuten voordat onze bus kwam stuurde hij zijn jongere collega naar ons toe om te laten zien waar we moesten staan. We vonden dus de juiste bus, en er was zelfs een kollega aan boord die we kenden.

De busjes die door de Bigui wijk (country garden) rijden zijn meestal vol, dus we moeten regelmatig staan. Voor lange Nederlanders valt dat niet mee (vanwege het lage dak), vooral als ze rugklachten hebben. Zelfs als je een zitplaats hebt moet je nog oppassen, vooral achterin. Er wordt vaak ruig gereden over drempels en bobbels. Ik leerde al snel mijn benen te spannen zogauw ik omhoog geslingerd wordt. Een keer bij de rivierdijk vloog ik een eind omhoog, maar ik zette me goed schrap. Bij de landing hoorde ik een knappend geluid in de stoel. Mijn rug had niet geleden, maar de stoel wel: hij zat wat los, en ik zag al snel dat de voorste bouten uit de vloer getrokken waren. Als ik dat nou heel goed in het Kantonees had kunnen uitleggen had ik dat allicht gedaan. Het spijt me!

De winkel op de hoek verkoopt van alles: bier (40 centen per dubbele fles), pel-pinda's (zelfs met een smaakje in de dop; een grote 5 kg zak kost 6 Euros). We kopen er verse groenten en eieren. Ik zag dat ze naast kippeeieren ook nog een soort eendeeieren verkopen. Ik zei dus, Laten we dat maar eens proberen!

Toen ze er een open maakte leek die bedorven te zijn, of nee: er zat een vogeltje in, wellicht een eendskuiken. Ik zei dat ik maar liever geen ei at. In de Philippijnen schijnen vogelembryos een delicatesse te zijn.

Je kunt bij een restaurant trouwens ook een soort kievitseieren kopen en eten; misschien dat we daarom niet zo veel vogels zien!?