It is China Week, and we have holidays! Monday especially was a day of celebration, so we got the “Tokyo treatment” at Tiyu Xilu metro station. At least you could not fall over if you could not reach a metal post or bar to hang on to.
Anyway, we formed a motley crew as (red-haired) Andrew Kuiper, (Harry Potter look alike) Jesse, and (white haired “parents”) Marioka and (Einstein-look-alike) Aize spent the day in gigapolis Guangzhou.
We first battled the masses at the Bookcenter to get a character-dictionary for Andrew. Outside I glanced somewhat interested at a street vendor, selling worldmaps with America pushed to the margins. I ended up bargaining for an English-language wallmap of China. The “no-English” youngster showed me 80 ($12) on his cellphone, but in the store they sold for half the price. I did not really want to carry a rolled-up map around all day, but at the end he did accept my final offer at $3, so I ended up with my second China wallmap.
Next stop: Yide Lu (One Virtue Street). According to Andrew, the one virtue here is “making money”. This district is known for its toy market (hundreds of stores with pens, decorations, Chinese lanterns, key rings, flags, costumes, masks, etc.) and its exotic foods market. Marioka found a shawl in her favorite colors, and I tried to bargain a Chinese flag down. Next, we went in search of real coffee. Eventually we found a pound of Arabian blend coffee from Vietnam. Jesse later bought coffee beans and a hand grinder.
After our coffee hunt was successful, we stared at the roasts, dried fish and other seafood, and other exotica. For lunch we ate dumplings (Qiao-zi) and micro-pancakes. At one shop we finally found Dutch cheese: a whole wheel of Gouda cheese, made in Drachten! Wow, that’s my home town in Holland, where my parents live and my grandparents were buried. There was no haggling over the price of cheese, and 4.5 kilogram was too much for our fridge, Marioka decided. Further down the street we bought a 1.8 kg Edam ball, also from Kroon BV in Drachten. Wow, we now eat real cheese for breakfast!
We stopped to take some pictures at the majestic, yet sober Roman Catholic cathedral of Guangzhou, in the middle of the exotic food shopping street. Apparently, it draws a crowd for Sunday mass. Our colleague Dominique from the Philippines plays music in its services. He is a fine fellow.
We had agreed with two female colleagues, who have joined our “group” to meet them at the Italian restaurant for its famous buffet that night. As we had some time to spend, we walked to historic Shamian Island, where we (again) drank BC Blenz coffee. Apparently many baby-adopters from the west come here, so many shops have baby clothes on display by their doors. I found the best music/DVD store to date, with an impressive collection of classical DVDs. I finally decided on a “Swinging Bach” DVD (concert in Germany) with 22 numbers from full concert to brass and jazz to King’s Singers; a beautiful album for five dollars. We have enjoyed it!
The Italian restaurant is near the Garden Hotel area; it is Guangzhou’s expat centre. Many other non-Chinese (like Nigerian businessmen) wander around here, and at one time I even thought I saw someone taller than 6’5”.
The pizza and lasagna were below standard and the onion soup was cold; the rest was actually good (and it was buffet). It was including all drinks, but very expensive: twelve dollars per person. Anyway, we had a good time together: two Dutch Canadians, a Dutch-American, another American, another Canadian, a German, a South African, and his Chinese wife.
Tuesday night: supper at the home of our Chinese friends, right next to the Pearl River.
Pictures include: a nightly stroll along the Pearl, and: feasting on chicken feet!
Thursday we had planned to spend the day with our Daliang “Family”, but somehow that did not work out. So, we talked to Andrew and decided to visit nearby DaFuShan (Granddaddy) Forest Park. On Google Earth I had discovered this area, which is right between BiGui Yuan (Country Garden) and Clifford Estates. It seemed like a nice park. Andrew was all in favor.
So, we took the shuttle bus to the front gate, and as usual taxi drivers immediately approached us. We agreed on a generous fare of 3 dollars, and we were dropped off at the north gate bicycle rentals. Of course it was holidays, and it was already crowded. The best (and tallest) bicycles were already rented out, but eventually we figured out the system: 15 dollars deposit and a daily rental fee of $0.80 per bicycle.
Well, the bikes were tiny, the roadway crowded, the path steep at times, and the brakes unreliable, but we had fun. Two times we walked around for a while, and we discovered that the narrow paths were not well traveled, despite the crowded pavement. At the yacht rental (actually paddleboats) we had a drink or ice cream, before we pedaled back to the north gate. We got our own bills back (numbers were recorded on slip), and we paid our dues.
Across the street, Andrew got ripped off buying a cooked sweet potato; we did not buy sugar cane for munching on. We walked through a shopping street and bought some tea at one of the many tea shoppes. Actually, Andrew and Marioka drank cold coconut milk, while I had cold but invigorating sweetwood tea. Across the road we actually found a real coffee place, selling beans, grinders, and even green beans (but we have not seen a popcorn popper to roast them like we do at (the other) home.)
It took a little while to find a taxi to bring us to the east gate of BiGui Yuan. Since we had not eaten much, while we used quite some cycling energy, we decided to have an early supper in SanGui town. It had been a while ago that we visited the desert place, so we all agreed to go there. Well, we feasted on Indonesian food, like nasi goreng, sateh, lumpia, local Pearl River beer, and ice cream with pineapple; we probably spent some seven dollars together (Andrew paid the bill). After a bit of shopping (DVD for $1.50, Brandy for $1.75 and ice wine for future celebration at $3), we went home. It was time for a shower and a nap. We spent the night reading missionary stories about the Lisu tribe in Yunnan province (which we hope to visit in February).
------------------------------------------------------------------11/12 Avonturen in onze Chinese Vakantieweek (dubbeleditie!)
De overheid had besloten dat afgelopen zondag geen zondag zou zijn, vandaar dat schoelen en banken open waren terwijl het openbaar vervoer op het normale (gereduceerde) werkdagschema reed. Voor de rest van de week, echter, waren scholen en banken dicht.
Het is dus vakantie en China, en dus ook voor ons! Maandag vooral schijnt het een nationale vakantiedag geweest te zijn; het was overal smoordruk, en bij Tiyu Xilu werden we de metro ingedrukt zodat er meer in de wagen zouden passen. In elk geval kon je niet omvallen in de trein, ook al kon je geen paal of stang bereiken.
We leken wel een circus stel, vond Marjoke. Mijn haar begint weer te krullen, dus dan noemen ze me Einstein. Kollega Jesse was er ook bij, en die lijkt op Harry Potter. Ze dachten dat Andrew en Jesse onze zoons waren… Nou ja, we beleefden weer heel wat in de multi-miljoenenstad Gfuangzhou!
Andrew wilde graag een katrakterwoordenboek kopen zoals ik in Hamilton had gekocht (en hier in de winkel had zien staan). Weer buiten gekomen keek ik iets te geinteresseerd naar wandkaartenverkopers. (Het leek me wel leuk om een wereldkaart te hebben die Amerika in een uithoek drukt.) Ik werd dus gelijk achtervolgd door een jeugdige verkoper die geen woord Engrels kende (behalve wellicht “Hello!”) Hij vroeg 10 Euro voor de China wandkaart, maar in de winkel lagen ze voor de helft van de prijs. Uiteindelijk bood ik 2.5 Euro, en dat werd geaccepteerd, dus liep ik de hele dag met een opgerolde kaart in de hand.
Daarna gingen we naar YideLu (straat van een deugd). Volgens Andrew is “geld maken” de enige deugd in deze straat. De straat is bekend om zijn speelgoedmarkt en exotisch voedselmarkt. De eerste heeft honderden winkeltjes met pennen, sleutelhangers, slingers, lampionnen, vlaggen, en balonnen. De andere heeft bizarre etenswaren uit de oceanen en verre landen.
We zochten eerst om echte koffie. Na enig zoeken vonden we een pond Arabische melange uit Vietnam. Later vonden we koffiebonen in allerlei soorten en koffiemolentjes.
Nadat we geslaagd waren in de koffiejacht keken we uit naar Nederlandse kaas, en waarempel we vonden Goudse en Edamse kaas uit het verre Friesland: kaas gemaakt in Drachten! Over de prijs van kaas viel niet te twisten; de 4.5 kilo Goudse pastte volgens Marjoke niet in de koelkast, dus we kochten een Edammertje. Voor Canadese begrippen vonden we 5.5 Euro per kilo niet te duur! Nu hebben we echte kaas voor ons ontbijt!
Na de kaaskoop kwamen we langs de RK kathedraal. Volgens ons pas gekochte fotoboekje van Guangzhou is dit her grootste twee-torenige stenen gotische gebouw (zeg maar kathdraal) in China. Onze fijne kollega Dominique (uit de Philippijnen) speelt er ‘szondags muziek.
We hadden met twee kollega’s (die net bij onze “zondagsgroep” kwamen afgesproken om samen uit eten te gaan bij een luxe Italiaans restaurant. Omdat we nog wat tijd over hadden heb ik onze vrienden Shamian Eiland maar even laten zien. Het schijnt dat baby-adopterende buitenlanders hier vaak een aantal dagen (moeten) verblijven als onderdeel van de adoptieprocedure. daarom zie je overal babykleertjes buitren hangen bij de winkeltjes. Meestal werden we begroet met “Hello” en een uitnodiging de winkel verder te bekijken. Ik zei dan maar dat ze mijn maat niet hadden. (Ergens anders op de markt bleken ze wel mijn maat te hebben; de verkoopster hireld triomfantelijk een XXL Adidas broek omhoog- vorr zes dollars, ik had hem eigenlijk moeten kopen. Op Shamian hebben we weer Canadese koffie gedronken, en ik heb een goede CD, DVD zaak gevoden met een uitstekende selektie van klassieke DVDs. Uiteindelijk besloot ik tot de koop van een Swinging Bach concert in Leipzig. Een fantastische DVd voor ongeveer vier Euros.
Het Italiaanse restaurant is dichtbij het Garden Hotel; een kolos in het hart van het buitenlandse handelscentrum van Guangzhou. Er liepen veel buitenlanders hier, en een keer dacht ik toch eindelijk iemand even lang als ik gevonden te hebben.
Behalve de pizza en lasagna was het eten goed. Bier, wijn en/of koffie waren bij de prijs inbegrepen van het buffet. Voor 10 euro was het toch wel een dure aangelegenheid! Maar ja, het was gezellig met een echt internationaal gezelschap. Er was zelfs een Zuid-Afrikaanse kleuterleider bij!
Dinsdagavond: uit eten bij Roos. Ze woont in de weekends bij haar man vlakbij de Parelrivier in Guangzhou. Voor het eerst echte kippepootjes gegeten!
Donderdag hadden we gepland om met onze Dalianse Familie er een dag uit te gaan, maar dat ging om een-of-andere reden niet door. Met Andree Jan Kuiper besloten we toen naar de DaFu Shan (Grootvader Berg) te gaan. Wellicht konden we daar fietsen huren. Op Google Earth had ik dat park al gevonden tussen Coutry Garden en Clifford Estates. Het leek wel een mooi natuurgebied.
Met de taxi waren we er al snel, maar er was niet veel keus over in fietsen, want het was smoordruk! Voor de fietsen moesten we elk 12 Euro neertellen als waarborg en later twee kwartjes huur betalen.
Nou ja, de fietsjes waren klein (ik had een mande voorop waar de gebroken voorrem in lag), en het landschap heuvelachtig, maar we hadden toch veel lol. Twee keer gingen we van het brede pad, en dan waren we weer verbaasd hoe weinig mensen het smalle pad verkiezen. De meesten houden zich aan de brede weg, terwijl ze niet (willen) weten wat ze missen. De jachthaven bleek een steiger met waterfietsverhuur te zijn. Daar hebben we maar iets gedronken. Tetug bij “af” kregen we onze eigen bankbiljetten terig en betaalden we de huur.
We staken de weg over naar een winkelstraat. Op de hoek verhuurden ze meer fietsen; anderen verkochten suikerstokken of gekkokte zoete aardappels. Andree kocht een aardappel als snack. Bij een van de vele theewinkeltjes stopten we. Andree en Marjoke namen koude kokosmelk; ik had koude zoethout thee. Terug langs de overkant vonden we zelfs een koffiewinkel met ca;ppucinoapparaten, koffiebonen (geroosterd en groen!) en molentjes. We hebben nog geen popcorn apparaat gezien zodat we zelf onze bonen kunnen roosteren (zoals we dat in Hamilton doen).
Na enig wachten vonden we een Guangzhou taxi die ons vlot terug bracht naar BiGuiYuan. We besloten om maar weer eens uit eten te gaan; bij het vtoetjesparadijs in SanGui. We ontdekten dat ze daar Indonesische gerechten heben! We hebben dus gesmuld van nasi gorenh, kip- en biefsateh, loempia, en bier en ijs met vruchten. Dat was dus vijf euro voor drie mensen!
Na die tijd nog wat gewinkeld; DVd voor een Euro, een fles brandewijn voor anderhalve Euro en ijswijn voor iets meer dan twee Euro! Ik weet niet of we tot Marjoke’s verjaardag wachten…
We wanted to see Shamian Island. It is close to down town Guangzhou and was not much more than a sandbank in the Pearl River when it was after the Opium Wars given as concession to foreigners to set up their warehouses.
---
Gisteren gingen we er maar weer eens op uit. Ik voel me wel eens een beetje opgesloten op ons flatje! We zouden naar Shamian eiland gaan, net ten westen van de Guangzhou binnenstad. Na de opium oorlog werd dit land (een zandbank in de rivier) gegeven aan buitenlanders om daar hun handelswaar op te slaan.
It has a bit of a European flavor with two church buildings on it: A British one on the one side and a French R.C. Church on the other side of the island. Both relatively small churches were built in the second half of the 19th century. There are also many other older colonial style buildings, many of them have now been renovated and made into restaurants and such. Traffic is restricted and there are parks. You can stroll on the quay and imagine your self in Rotterdam. (I like the many rivers here. We live in the Pearl River delta). It makes me feel at home as a born Rotterdammer)
---
Het gebied doet Europees aan. Er zijn ook twee kerkgebouwen. Dezen werden gebouwd tussen 1850 en 1900. Veel andere fraaie gebouwen met kleine ruitjes zijn gerestaureerd en huisvesten nu restaurants enz. Het autoverkeer wordt bewust beperkt en er is veel groen. Veel Chinezen komen hier graag om te wandelen, tennissen, of bruisfoto's te laten maken; we zagen wel vier stellen. In het midden van Shamian eiland is er een groene strook. Daar staan fraaie oude bomen van het soort Ficus microcarpa; in Nederland is het een populaire bonsaiboom. Je kunt ook lekker langs de rivierkade lopen; als oud-Rotterdamse spreekt dat me echt aan. Het is hier ook een grote rivierengebied: de Parel Rivier delta!
Lots of benches to sit on and look over the water, but none empty. Some ladies make their seat in the grass by sitting on newspaper. Little groups of middle-aged Chinese tourists play games with something like a combination of a hacky sack and a birdie. It is played with the heels to keep it in the air. Even ladies in skirts play along.
---
Er stonden veel bankjes langs de kant, maar ze werden allemaal gebruikt. Er zaten ook enkele dames op krantepapier in het gras. Kleine groepen speelden “hakkezak”, of hoe dat maar bij jullie heet: je schopt een soort bonenzakje (hier met pluim) de lucht in, en de anderen moeten hem dan in de lucht proberen te houden. Ouderen en vrouwen in rokken deden er ook aan mee.
We also treated ourselves to a Canadian cup of coffee. Blenz has a coffee shop here.
(Here we learned something about Canada. You guessed, we are no British Columbians!) There is also a Starbucks' close by.
---
We hebben onszelf maar eens getrakteerd op echte koffie bij Blenz. We wisten eigenlijk niet dat Blenz een Canadees horeca bedrijf is.
In the middle of the island there is mostly park between houses with lots of trees and people playing badminton or sitting around or having wedding pictures taken. We came across four of such couples. The trees are beautiful. Most were Ficus microcarpa, with long roots on the sides intermingling with the trunk. (Fortunately they had a sign with the name on it, because we have yet to find a tree and shrub flora.)
There were also some touristy little stores. We asked for some picture postcard and yes, the lady had some. They looked somewhat old; we had to practice our first haggling game since western people trigger the price to be at least twice as much. At another table a guy was making ink pictures mainly with his nails (flat part) and hand. We enjoyed our stay there and maybe we will even get back on a Sunday to hear an English “message”.
---
Het was natuurlijk ook een beetje toeristisch, maar dat brengt ook interessante folklore in het publiek. We zagen een kraampje met kalebas- en bamboefluiten; heel mooi. Misschien gaan we in oktober naar Yunnan, waar ze gemaakt en gebruikt worden door minderheidsgroepen. Ok was er een knul die met nagels en vingers inkt gebruikte voor fraaie landschap-taferelen. We werden regelmatig aangesproken om binnen te komen; hier werd vrij veel Engels gesproken. Marjoke vroeg om ansichtkaarten, want die zie je hier nergens. Oh, ja, kom maar binnen, zei het vrouwtje. Ze had inderdaad pakjes met al wat vergeelde kaarten. Ze wilde 6 Euro voor een mapje van tien, maar dat vonden we belachelijk duur. Ze deed heel moeilijk, maar uiteindelijk mochten we het toch ook wel voor 2.50 Euro hebben…
Heather Liang is the assistant of the school's foreign affairs office. She told us I needed a passbook (bank) account beside the account we just opened the previous day. To help us, she wrote in Chinese characters something like, “please help this teacher to open passbook account”. Yet, we also had to travel to the big city to get money from our (Canadian) account as the full year's fee for our d.s.l. internet connection had to paid up front.
Well, we got on the right bus, we got off at the right spot, we even managed to take the metro. After walking around for an hour, trying to find a MC affiliated bank with ATM, we found three of them in a row. When we arrived back at the bus stop (across the street), we did not know exactly where our bus would come or at what time. Every minute a bus stopped, but it could be anywhere along a 100-metre-plus strip of sidewalk, and our bus had no sign. Heather had been afraid we might not find our way back, so she wrote our full address (in Chinese characters) to show in case of need.
So, after observing this flow of buses, I decided to ask a senior guard. I showed him the Chinese characters. He indicated I was wrong. He took the time to walk with me for half a block and then into an open building. At least fifty people were waiting there; perhaps it was a waiting room and ticket purchase place! He went to the wicket and demanded service for the hapless strangers. I tried to communicate we did not need tickets. And then it dawned on me: it was a bank! OOPS!
The worst was not that I had lost face, but I had made this helpful senior lose face. I tried to remember what sorry was in Chinese.
Five minutes before the bus came, he sent a junior colleague to show us where we had to stand. We got on the right bus and even recognized a colleague on board.
The community shuttle buses are usually full, so many have to stand. This is not easy for tall people, for the ceiling is too low to stand up straight. It's I believe not good for my bad back.
Yet, even if you have a seat, especially in the back, the bumps can be rough. There are speed bumps and there is the river dike. Some bus drivers just keep going full speed. I learned quick: as soon as there is a bad bump and I am lifted from my seat, I tense my leg muscles and push against the seat's back. At the river dike, however, there was a sick snapping sound from my seat after the bump. My back was OK, but the seat felt a bit loose. I looked down and noticed that the front rivets or bolts were pulled out of the floor! If I knew how to communicate this clearly in Cantonese to our bus driver, I probably would have done so. Sorry.
Our little corner store sells all kinds of stuff. I like the cold beer; 40 cents for a double-sized bottle. I also like the peanuts-in-shell. Last week I discovered they even have a nicely flavored kind, kind of a BBQ-flavored peanut-in-the-shell. They sell it bulk, by weight. I asked them yesterday; a 5 kg bag would cost about 7 dollars.
We often buy some fresh veggies there and eggs. I noticed they also had bluish eggs. They looked like duck eggs, so yesterday I suggested to Marioka we should try those. When she opened one, it appeared to be a bad one: it was a dark, bloody gelly mess. When she dumped it in the bowl, we saw it was a birdy embryo: it could have been a duckling. I decided I would not eat it. Apparently, bird embryos is a delicacy in The Philippines.
When we ate at the cheap restaurant a Chinese guy at our table ordered and ate songbird eggs as snack. No wonder that, in spite of all the lush plant growth, there is no abundant bird life here!
I did not even eat the bird, but this morning I had the runs…
-------------------------------------
Als je nieuwe oorden ontdekt, heeft dat een verjongend effect want je moet veel dingen (die voorheen allemaal routine waren) opnieuw leren. Je hebt massa's mensen om je heen, maar al hun gezellig geklets klinkt maar vreemd en zonder inhoud. Zo moeten we weer baby stapjes nemen om een paar klanken en tekens te herkennen, terwijl het meeste nog in een diep mysterie verneveld ligt. Dit is enerverend maar toch ook wel eens benauwend. En je maakt natuurlijk fouten.
Heather Liang is de secretaresse op de “Foreign Affairs” afdeling van onze school. Ze legde uit dat we weer naar de bank moesten; dit keer voor een rekening met een spaarboekje voor de Internet knul. Om ons te helpen schreef Heather in Chinese karakters zo iets van “Help deze mensen a.u.b. aan een rekening-met-spaarboekje”. We moesten eerst ook nog naar de grote stad om geld uit de automaat te trekken om zo voor een heel jaar adsl te betalen. Het lukte ons om de juiste bus te nemen en de goede metro haltes te viden. Daar hebben we een uur lang rondgezwalkt om de juiste bank te vinden; daarna zagen we wel drie goede bankautomaten!
Maar ja, toen we weer terug waren bij de bushalte werd het moeilijker. Waar precies zou de bus stoppen en hoe laat?
Elke minuut stopte er wel een bus, maar onze bus kon overal wel stoppen over een stoeplengte van meer dan 100 m., en er was nergens een bord in Engels of Chinees voor onze halte. Heather was al bang geweest dat we de bus niet terug konden vinden, dus ze had het volledige adres voor ons opgeschreven in Chinese tekens.
Dus, nadat we een poosje zo hadden staan kijken, waagde ik het er maar op om een ouder kereltje in uniform te benaderen. Ik liet hem dus de Chinese tekens zien, maar het baasje schudde zijn hoofd. Hij liep voorop voor zo'n 100 meter naar een open gebouwtje. Daar zaten ruim vijftig mensen keurig op stoelen te wachten bij een loket. Dus ik dacht: wachtkamer met kaartverkoop voor de bussen! Het mannetje stapte direkt op het loket af en vroeg hen om ons verder te helpen. En ik stond maar te gebaren dat we geen kaartje nodig hadden, totdat ik begreep dat het wel eens een bank kon zijn… OEPS!
Het is heel erg om iemand zijn “gezicht te laten verliezen”. Hoe zei je ook maar weer “Sorry” in het Chinees?
Vijf minuten voordat onze bus kwam stuurde hij zijn jongere collega naar ons toe om te laten zien waar we moesten staan. We vonden dus de juiste bus, en er was zelfs een kollega aan boord die we kenden.
De busjes die door de Bigui wijk (country garden) rijden zijn meestal vol, dus we moeten regelmatig staan. Voor lange Nederlanders valt dat niet mee (vanwege het lage dak), vooral als ze rugklachten hebben. Zelfs als je een zitplaats hebt moet je nog oppassen, vooral achterin. Er wordt vaak ruig gereden over drempels en bobbels. Ik leerde al snel mijn benen te spannen zogauw ik omhoog geslingerd wordt. Een keer bij de rivierdijk vloog ik een eind omhoog, maar ik zette me goed schrap. Bij de landing hoorde ik een knappend geluid in de stoel. Mijn rug had niet geleden, maar de stoel wel: hij zat wat los, en ik zag al snel dat de voorste bouten uit de vloer getrokken waren. Als ik dat nou heel goed in het Kantonees had kunnen uitleggen had ik dat allicht gedaan. Het spijt me!
De winkel op de hoek verkoopt van alles: bier (40 centen per dubbele fles), pel-pinda's (zelfs met een smaakje in de dop; een grote 5 kg zak kost 6 Euros). We kopen er verse groenten en eieren. Ik zag dat ze naast kippeeieren ook nog een soort eendeeieren verkopen. Ik zei dus, Laten we dat maar eens proberen!
Toen ze er een open maakte leek die bedorven te zijn, of nee: er zat een vogeltje in, wellicht een eendskuiken. Ik zei dat ik maar liever geen ei at. In de Philippijnen schijnen vogelembryos een delicatesse te zijn.
Je kunt bij een restaurant trouwens ook een soort kievitseieren kopen en eten; misschien dat we daarom niet zo veel vogels zien!?
A. Smit,
Foreign Affairs Office
Guangdong Country Garden School
Beijao, Shunde, Foshan
Guangdong Province
CHINA
528312
Our (personal) telephone number:
86-757-26677678
(Please note that we are 12 hours ahead of Ontario)
(Het is bij ons zes uren vroeger dan in Nederland)
Shunde Country Garden is a separate residential area that is gated and guarded.
There are many such communities for middle and upper class citizens who value security and cleanliness. Security is provided by an army of uniformed (young) men. Most of them stand around little booths. Cleanliness is provided by an army of straw-hatted (older) women, armed with brooms. I think these armies live outside the community and get a very small wage (by Western standards).
Inside the community we find apartment buildings and homes with small but elaborately landscaped gardens. The subtropical vegetation is breathtaking. Palm trees are very common, and flowering shrubs come in a large variety.
In the morning we like to stroll along these gardens to the river where older people like to do their exercises.
The community has two club buildings. They have a store, restaurant, and entertainment opportunities such as tennis and swimming. The entrances are very showy and elaborate, and the whole atmosphere reminds us of the British clubs of the colonial era. Perhaps they were introduced here via Hong Kong.
We like to shop at the market store. They have a good variety of groceries, fresh vegetables and fruits, and live fish, turtles, eel, or poultry, which can be processed on the spot.
Most products are fairly easily recognized, although most packages have labels in Chinese only. Non-western products are fairly cheap; alcoholic beverages are inexpensive. For less than half a dollar I can get a double-sized bottle of locally brewed lager beer.
Our apartment is adequate and nice. A modern air conditioning unit is in the bedroom. We turn it on later in the afternoon (at 26 0C.), when we use a purchased fan to blow it into the living room. At night we close the bedroom door and allow the rest of our apartment to warm up. It gets dark around 7 p.m. and the sun rises at about 6 p.m. As we are still adjusting, we generally go to bed and rise about an hour after sunset and sunrise. I love the shower; it is more convenient than our own.
We live on the third floor. Our little balcony looks upon a fairly narrow street, lined with beautiful trees, which are 3-4 stories tall.
Just around the corner of our apartment is a corner store where we get our most common groceries and consumables, such as rice, vegetables, peanuts, beer, tea, noodles, toilet paper, and an occasional ice cream cone.
------------------
Shunde Country Garden is een afgezonderde wijk met muren en bewaking. Er zijn veel van dit soort gemeenschappen hier voor de middenklasse en rijke mensen die prijs stellen op veiligheid en schoonheid; het arme en vuile wordt buitengesloten. Voor de veiligheid wordt gezorgd door een heel leger van bewakers: jonge mannen in uniform, die veelal bij een soort telefoonhuisje staan om streng naar het verkeer te kijken. Schoonheid wordt verzekerd door een heel leger van wat oudere vrouwtjes die strooien hoeden dragen en handgemaakte bezems gebruiken. Deze legers wonen waarschijnlijk buiten de poort maar verdienen hun (schamele) brood in onze wijk.
In onze gemeenschap vind je flatgebouwen en luxe huizen met kleine, maar rijk versierde tuinen. De plantengroei is heel bijzonder: je vind overal palmbomen en heel veel soorten bloeiende struiken; kamerplanten staan hier in de tuin.
‘s Morgens wandelen we graag langs de tuinen naar de (waarschijnlijk erg vervuilde) rivier, waar de gepensioeneerden graag hum ochtengymnastiek doen.
Onze gemeenschap heeft twee clubgebouwen. Elk heeft een winkel, restaurant, en gelegenheden tot ontspanning, zoals tennisbaan en zwembad. De entrée tot deze clubs is heel uitgebreid, alsof het een paleis is. Het doet ons denken aan de chique Britse clubgebouwen die bestonden in de koloniale tijd. Miisschien dat het idee hier vanuit Hong Kong geintroduceerd is.
Wij winkelen graag in de supermarkt. Ze hebben een goede soortering levensmiddelen, vers groente en fruit, en supervers vis en vlees: de vissen zwemmen nog rond, en de schildpadden en alen zijn nog aardig levendig. Je kunt je eigen kip uitzoeken en ter plekke laten slachten.
De meeste produkten herkeenen we snel, ook al is er weinig engels op de verpakking. Niet-westerse artiekelen zijn tamelijk goedkoop. Een fles wijn heb je voor vier Euros en voor een Euro krijg je een blikje Guiness of twee dubbelgrote lokale pils.
Ons flatje bevalt best. We hebben een moderne airco unit in de slaapkamer. ‘sMorgens hebben we de balkondeur open, maar tegen het eind van de middag doen we die dicht en de airco aan, zodat we de kamertemperatuur rond 26-28 graden kunnen houden. ‘sNachts doen we de slaapkamerdeur dicht, om de koele lucht binnen te houden.
We gaan meestal nog vroeg naar bed, vanwege de warmte en wellicht de jetlag. De douche is heel goed, beter (en lekkerder) dan de onze.
We wonen op de derde verdieping. De straat tussen de flats is vrij nauw, maar grote bomen (3-4 verdiepingen hoog) verfraaien het uitzicht.
Net om de hoek van ons flatgebouw is een soort garagewinkel waar we de meeste dagelijkse dingen kunnen krijgen (behalve melk en brood!), zoals rijst, verse groente, thee, bier, wc papier, en soms een ijsje.
When our Cathay Pacific plane took off with 90% or more Oriental passengers, I found it hard to believe we were still in Canada.
The first leg of the journey was to Anchorage, Alaska, USA. It was a nice 6 hour plus flight.
After an excellent dinner (I should have asked for wine, but I got one offered after the meal anyway), the lights were dimmed, and the plane got quiet, including all the little ones on board. The staff was extremely helpful to families with babies and toddlers.
Anchorage was a flop. There was a shimmer of light near the horizon, and we saw a stuffed junior polar bear in the airport. For the rest it was at least an hour of line-ups; finally to be humiliated by USA officials who fingerprinted some and threatened others. As Canadians we received fairly little attention.
departure: 3:30 Thursday morning, Anchorage, Alaska
The next leg was long. So far we had 2 hours at Pearson, 6.5 hours flight, and 1.5 hours at Anchorage. Now we had a 10.5 hour flight to Hong Kong. We were served a simple breakfast, and shortly thereafter the lights went out again.
The entertainment package was good. Quality headsets were given free of charge; there were numerous TV/Video channels and radio channels as well as video games available. We actually managed to get quite a bit of sleep, so we felt fairly fit when we arrived early on the Friday morning (7 p.m. Thursday evening in Hamilton).
Hong Kong has a beautiful airport, and because it offers free wireless internet to passengers, we mailed our kids a short message.
departure: 10:30 Friday morning, Hong Kong airport
After a fairly long line-up (at a counter combining four different airline companies), we are checked in for our last leg: half an hour or so inland to the 10 million people city of Guangzhou.
The weather patterns were amazing. From one moment to the next visibility could be reduced tremendously because of low-flying clouds. Above these we saw three other layers of clouds. Yet, every now and then we could peek through to an amazing new old world: We had arrived at the Middle Kingdom!
The Chinese officials were very professional without a hint of harassment.
As soon as we went through the doors, Marioka noticed Heather with a sign: “Aize and Maria”.
During the hour-long drive over toll roads to the campus, we were both amazed, not knowing what to focus on. I wanted to read every sign to find some characters that I would recognize.
We were quite happy with our new little home. Soon the suitcases were unpacked and closets filled. We deep-snoozed for about two hours, after which I forced Marioka to get up. We looked at our pictures on the laptop and managed to keep our eyes open for anuzzer hour orzzzzzzz...
Reis door de Nacht
vertrek: 11:40 woensdagavond in Toronto
We vlogen met Cathay Pacific Airlines. Meer dan 90% van de passagiers op onze vlucht was Aziatisch, dus ik kon me haast niet voorstellen bij ons vertrek dat we nog steeds in Canada waren.
We kregen een hoofdtelefoon, deken, tandenborstel met tandpasta, sokken (!), en daarna een uitstekende maaltijd met wijn achteraf. Daarna werd de kabine verduisterd en werd het stil. We wisten dat er veel kleine kinderen aan boord waren, maar daar werd uitstekend voor gezorgd.
De eerste etappe was naar Anchorage, Alaska. Nou daar was niet veel te zien. Het was al te laat in het jaar voor de middernachtzon, maar ze hadden voor het idee toch maar een opgezette jonge ijsbeer in de wachtkamer gezet. We hebben trouwens niet lang in de wachtkamer gezeten.
We zouden een uur in Anchorage blijven, en we hebben vrijwel een uur met z’n allen in de rij gestaan. Omdat we op Amerikaans grondgebied waren, moesten we allemaal doordringend gecontroleerd worden. Wij vonden het allemaal maar een beetje uitsloverig, en ik dacht dat het jammer was dat de Russen er niet meer zaten.
vertrek: half vier, donderdagmorgen vanuit Anchorage, Alaska
De volgende etappe was het langst. We hadden dus al 2 uren in Toronto doorgebracht (plus een uur rijden vooraf), 6.5 uren vlucht, en 1.5 uur in Alaska. Nu moesten we nog even 10.5 uren vliegen naar Hong Kong. Na een eenvoudig ontbijt gingen de lichten weer uit en werd het stil. Je hoefde uiteraard niet te slapen. Iedereen had zijn persoonlijke TV en ruime keuze in stations of videospelen of muziekprogramma’s, inclusief twee klassieke kanalen.
Eigenlijk lukte het vrij goed om te slapen; we voelden ons dus tamelijk fit toen we tegen 7 uur op vrijdagmorgen (thuis was het 12 uren vroeger!) op het mooie vliegveld van Hong Kong zaten. Ze boden zelfs gratis wireless internet aan voor de passagiers, dus we konden de kinderen nog even mailen.
vertrek: half elf ‘smorgens van Hong Kong.
Na een vrij lange tijd in de rij te staan, waren we ingeboekt voor de laatste etappe: een half uurtje naar de tien-miljoenen-stad Guangzhou.
We moesten toen nog een paar uren wachten. De weerspatronen waren buitengewoon; soms kon je enorme wolkenkrabbers, bergen en de oceaan zien; tien minuten later regende het en zag je niks meer.
Toen we weer stegen, gingen we weer door vier wolkenlagen. Zo nu en dan konden we toch nog door een gat naar beneden kijken; daar lag China- het Midden Koninkrijk!
De Chinese beambten waren efficient en maakten geen problemen.
Bij de uitgang zag Marjoke Heather al staan met een bord met “Aize and Maria”.
Onderweg naar onze wijk zaten we onze ogen uit te kijken. Vaak betrapte ik me erop om alle Chinese borden en tekens te scannen om maar te zien of ik al wat karakters herkende van mijn voorstudie.
We waren best tevreden met ons flatje, en al gauw waren de koffers uitgepakt. Het middagdutje was langer dan normaal. Na twee uren maakte ik Marjoke wakker. We bekeken onze foto’s en we aten en dronken wat. Het lukte waarempel om onze ogen open te houden voor een uurdje of zzzzzzz....
